به یاد تو...

X

به یاد تو...

به یاد تو...

غم بارترین لحظات وقتی است که دل هوای گریستن دارد و دیده به اشک نمی نشیند



+ نوشته شده در جمعه 26 بهمن1386ساعت 21:40 توسط سحر \|

	ابهام
می دانی: نوشته هایم پر از ابهامند برای غریبه ها! زآنکه ترجمه این الفاظ تنها در گنجینه خاطرات ما باقیست. وقتی می گویم در نبود تو دلم لرزید: هیچ کس نمی داند چرا؟ ولی تو می دانی به خدا قسم: سادگیت را می سرایم و صداقتت را آینه ای می دانم برای لحظات بی تو بودن دلم می خواست همیشه برایم می ماندی روزی که دیدمت شاید همان لبخند ساده کافی بود تا پادشاه قلبم شوی! پس چرا؟ با من چنین کردی خوب می دانستی که هر پادشاهی در مقابل عشق گداست ! پس مرا با حرفهایت با هرم نفسهایت و با چشمان سیاهت به قبیله عشق رهنمون شدی مرا در معبدی سکنی بخشیدی که خود فدای آن بودی و من در آن معبد اسیر نگاه پاکت شدم و در زندان دستانت تمام زیبائیهای دنیا را دیدم
+ نوشته شده در جمعه 29 تیر1386ساعت 0:18 توسط سحر \|

	به یاد تو
به یاد تو: به یاد تو ترنم باران را می شنوم و به یاد تو زیر باران غزل عشق را می سرایم اینک من در بهاری از خون نشسته ام و سرود شقایق زمزمه می کنم
+ نوشته شده در یکشنبه 5 فروردین1386ساعت 20:35 توسط سحر \|

	شعاری برای زیستن
آنگاه که بگویی دیگر نخواهمش یافت عشق را از زندگی خویش رانده ای عشق چنان است که هرچه بیشتر ارزانی داری سرشارتر شود وهرگاه که آن را تنگ در مشت گیری آسانتر از کف رود. نانسی سیمس
+ نوشته شده در یکشنبه 13 اسفند1385ساعت 22:18 توسط سحر \|

	اندیشه
باز دیشب به تو می اندیشیدم تا سحر گاه با دل خود می گفتم: تو چه عاشق بودی که با آن همه غم تو که با آنهمه درد بازهم دردمند شقایق بودی باز دیشب به تو می اندیشیدم یاد تو در دل من مهمان بود تا سحر گاه به خود پیچیدم و به چشمان تو اندیشیدم... با خود گفتم: که چشم تو دریا بودکه به هر باغچه ای جان می داد و زمانیکه زمان تشنه ی روئیدن بود چشم تو وعده ی باران می داد باز دیشب به تو می اندیشیدم شب بارانی من چه شب خاطره انگیزی بود که توبودی و اگر هیچ نبود
+ نوشته شده در جمعه 27 بهمن1385ساعت 11:5 توسط سحر \|

	درد
انبوه سیم هایی که به سرم وصل کردند خطوط لرزان خیالت را روی صفحه ترسیم میکند این روزها... مثل درد در من ریشه کردی و وقتی اوج می گیری... با یک لیوان آب و یک قرص فراموش می شوی ـــــــــــــــــــــــــــــــــ .
+ نوشته شده در چهارشنبه 4 بهمن1385ساعت 22:11 توسط سحر \|

	انتهایی ترین نقطه زمان
در حاشیه سرد اتاق در انتهایی ترین نقطه زمان نشسته ام... ثانیه ها گذشت وباران لحظه هازندگی ام رادر ترنم موزون خویش محو نمود سخن هایی که چه درتلاطم امواج لحظات وچه در آرامش آن مجبور بود در پشت دریچه های قلبم جای گیرد متروک اکنون با هراس به میهمانی کاغذآمده است اوج خیالم را گم کرده ام نسیم دم صبح آرامش بال کبوترهارادرذره ذره وجودم می گستردومن همچنان در جاده ی خیس افکارم قدم می زنم... ناگهان چشمم به زیر پایم لغزید "جاده افکارم خیس و لغزنده بود" سرم را که زنجیر اسارت مغز را به دوش می کشیدبالا بردم وبه آسمان نگریستم قطره ای باران در تاریکی افکارم قدم نهادولحظه ی بعدبه جاده ای لغزیدکه در آن راه می پیمودم دستانم را باز کردم خواستم هستی اش را ازآن خود سازم امااوزندگی اش جریان یافته بود قطرات باران خیلی سریع به سان عقاب از آشیانه همیشه افشان-ابر-بار بربستندو به جاده افکار من لغزیدند
+ نوشته شده در جمعه 22 دی1385ساعت 18:11 توسط سحر \|

	زمستان
دیشب به یکباره برف بارید و صبح انفجارکلاغ ها از شاخه ی سپید زمستان دردشت است تا دور دست نگاه... دنیایی بی انتها. عشق من... فصل دیگری رسیده است وزیر برف مغرورانه وسخت کوش زندگی ادامه دارد...
+ نوشته شده در چهارشنبه 13 دی1385ساعت 0:15 توسط سحر \|